درمان آنفولانزای مرغی | پیشگیری و واکسن آنفولانزای مرغی

داروی ضد ویروس “آمانتادین” برای درمان آنفولانزای مرغی و کاهش تلفات مؤثر است، اما اجازه مصرف در حیواناتی که به مصرف انسان می‌رسند ندارد و استفاده از آن به سرعت مقاومت پادزی (آنتی بیوتیک) ایجاد می کند. درمان های حمایتی و پادزی ها برای کاهش عفونت های هم زمان به کار گرفته می شود.

چهار داروی آمانتادین، ریمانتادین، اُسلامیویر و زانامیویر برای پیشگیری و درمان آنفولانزای مرغی در انسان اجازه مصرف دارند. میزان بالایی از مقاومت نسبت به آمانتادین و ریمانتادین در بین ویروس های آنفلوانزای در گردش وجود دارد.

درمان آنفولانزای مرغی با داروهای ضد ویروسی، تنهایی یا همراه با کورتیکواستروئیدها (در صورت شوک سپتیک) و آنتی بیوتیک های با طیف وسیع، در اکثر بیماران به همراه درمان های حمایتی، تهویه مکانیکی و مراقبت های ویژه برای نارسایی اندام های گوناگون ضروری است. درمان سریع و زودهنگام، بیشترین اثر را خواهد داشت.

اگر ویروس آنفلوانزای مرغی H5N1 سبب شیوع جهانی بعدی انسانی شود فقط انسان های خوش شانس کمی که دسترسی به دارو های واقعی و درست دارند نجات، خواهند یافت مگر این که واکسن مؤثری در این ضمن در دسترس همگان قرار بگیرد؛ از سویی، داروهای مانند اُسلتامیویر نیز ممکن است محافظت کوتاه‌مدتی داشته باشند و بدون شک به وقت خود مقاومت نسبت به آن ها ایجاد خواهد شد.

تاکنون ویروس آنفلوانزای مرغی قابلیت انعطاف پذیری باورنکردنی در سیر تکاملی از خود نشان داده و هیچ کس نمی‌تواند پیش‌بینی کند که در آینده به چه صورت عمل خواهد کرد.

در حال حاضر، در طیور صنعتی، درمان قطعی برای آنفولانزای مرغی وجود ندارد.

پیشگیری از آنفولانزای مرغی

مخزن ویروس‌های آنفلوانزا در پرندگان وحشی، مهم ترین منبع عفونت طیور اهلی به شمار می رود؛ بنابراین جلوگیری از تماس این دو گروه از اهمیت زیادی برخوردار است.
از آنجا که کود طیور، عمده ترین عامل انتقال ویروس در بین دسته های طیور است کنترل جا به جایی افراد و تجهیزات آلوده به کود، اساس روش های کنترل و ممانعت از پخش ویروس را تشکیل می دهد.

مهم ترین قدم در پیشگیری از شیوع آنفلوانزای فوق حاد، پیشگیری و کنترل شیوع آنفلوانزای تحت حاد است؛ زیرا ویروس‌های آنفلوانزای H5 و H7 با حدت کم در اثر گردش در طیور قادرند به ویروس های با حدّت زیاد تبدیل شوند. درست به همین علت هدف نهایی واکسینه کردن در طیور نیز باید، ریشه کنی و حذف بیماری باشد.

اولین خط دفاعی در پیشگیری از آنفلوانزا، انجام اقدامات مربوط به پایش، امنیت زیستی، حذف و محدود کردن جابه‌جایی پرندگان، افراد و تجهیزات است که در اروپا و آمریکای شمالی برای ریشه‌کنی آنفلوانزای فوق حاد با موفقیت اجرا شده است؛ در حالی که در اکثر کشورهای در حال توسعه به درستی قابل اجرا نیست.

واکسن آنفولانزای مرغی

در این کشورها از واکسینه کردن برای کنترل آنفلوانزا استفاده می‌شود. واکسن باید به منزله بخشی از برنامه جامع کنترل آنفلوانزا و نه در نقش روش جانشین به کار گرفته شود.

تفاوت های مهمی بین واکسینه کردن آنفلوانزای انسانی با آنفلوانزای مرغی وجود دارد: اول این که برخلاف واکسن‌های آنفلوانزای انسانی که باید از سویه های در حال گردش در جمعیت ساخته شده باشند تا بتوانند محافظت کافی ایجاد کنند، واکسن‌های آنفلوانزای مرغی، ایمنی وسیع‌تری را در مقابل ویروس های فوق حاد تولید می‌کنند؛ ثانیاً هدف از واکسینه کردن انسانی محافظت در برابر بیماری بالینی است در حالی که هدف در واکسینه کردن طیور متوقف سازی انتقال بیماری است.

پس باید واکسن های طیور به گونه ای طراحی شوند که در یک دسته واکسینه، پرندگان آلوده شده به صورت طبیعی، از پرندگان واکسینه تفکیک پذیر باشند و برنامه پایش سرم شناختی در دسته های طیور ادامه یابد.
واکسن های کشته غیرفعال، واکسن‌های تحت واحدی و واکسن‌های دی.ان.ای از انواع واکسن های ساخته شده برای طیور هستند.
در قسمت عمده‌ای از آسیا و خاورمیانه از جمله ایران، ویروس تحت حاد و زیرگونه H9N2 در طیور شیوع دارد و واکسن به منظور کنترل عفونت و بیماری، به شکل دائمی استفاده می شود و ریشه‌کنی مد نظر نیست.

اکثر واکسن های مجوز دار، واکسن های غیر فعال و عمدتاً از زیر گونه‌های H9, H7, H5 هستند. دسته‌های طیور واکسینه شده باید به سه علت مرتباً پایش شوند: 1. ایجاد ایمنی کافی در گله؛ 2. کاهش سطح ایمنی گله و نیاز به واکسن مجدد؛ 3. آلودگی گله با ویروس وحشی آنفلوانزای مرغی.

یکی از اجزای مهم برنامه کنترلی آنفلوانزا، آموزش و شناساندن ماهیت بیماری و چگونگی پخش آن در جمعیت است.
در نواحی آلوده، می توان از پخش ویروس آنفلوانزا در جمعیت انسانی با آگاهی دادن به مردم جلوگیری کرد. مردم باید از تماس با ماکیان، اردک ها یا سایر طیور به جز در مورد ضروری خودداری کنند.

این بهترین راه پیشگیری از عفونت آنفلوانزای مرغی در انسان است. کودکان در معرض خطر بیشتری قرار دارند پس باید به آن ها آموزش داده شود تا با پرندگان تماس نداشته باشند و در خانه از آن ها نگه داری نکنند. باید از انتقال پرندگان زنده یا مرده در مناطق آلوده حتی در صورت سالم بودن پرنده، خودداری کرد.

از طیور نواحی آلوده به منزله غذا برای مصرف انسان و حیوان استفاده نشود؛ زیرا کشتار و آماده سازی چنین پرندگانی خطرناک است. آموزش نشانه های بالینی آنفلوانزای مرغی در انسان و پرندگان، استفاده از تجهیزات شخصی محافظت کننده، مصرف اُسلتامیوویر به مدت ۷ روز پس از آخرین مواجهه با آنفلوانزای فوق حاد و تحت حاد و استفاده از واکسن آنفلوانزای انسانی برای کسانی که با طیور در تماس نزدیک هستند، توصیه می‌شود.

واکسن انسانی برای آنفلوانزای مرغی ساخته شده است اما به صورت تجاری در دسترس نیست. به هر حال، افرادی که در معرض ویروس آنفلوانزای مرغی قرار دارند، باید واکسن آنفلوانزای انسانی را به منظور کاهش خطر اختلاط ویروس‌ها و شکل‌گیری سویه جدیدی از آنفلوانزا استفاده کنند.

کلاً، H5N1 بیماری نادری در انسان است و به آسانی انسان را آلوده نمی کند و اگر انسانی آلوده شود، انتقال آن به شخص دیگر بسیار مشکل است، چنانچه این ویروس، قابلیت انتقال از انسانی به انسانی دیگر را پیدا کند و از آنجا که ایمنی محافظت کننده در جمعیت انسانی وجود ندارد شیوع جهانی بیماری آنفلوانزا اتفاق خواهد افتاد.


این مقاله خوب بود؟ 7 1  

درمان آنفولانزای مرغی | پیشگیری و واکسن آنفولانزای مرغی

امتیاز: 4.4 از 8 رای

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


سوال پزشکی دارید؟

از طریق فرم زیر آن را از متخصصان بپرسید


توجه: پاسخگویی به سوال شما با پیامک اعلام می‌شود