آمار ابتلا به آنفولانزای مرغی و مرگ و میر ناشی از آن EX

از سال ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۷ میلادی، ۲۶ شیوع آنفلوانزای فوق حاد در پرندگان اهلی به ویژه ماکیان و بوقلمون و یک شیوع در پرندگان وحشی گزارش شده است. عامل بیماری آنفلوانزای مرغی در انسان زیر گونه های H5 و H7 و H9 هستند.
البته در گزارش های جدید سازمان جهانی بهداشت مورد انسانی با زیر گونه H10 نیز در مصر گزارش شده است. همه سویه های فوق حاد که تا به حال شناسایی شده‌اند زیر گونه H5 و H7 بوده اند.
متخصصین، این احتمال را می دهند که یکی از همین زیر گونه های جدید به ویژه ویروس H5N1 که سبب همه‌گیری سراسری بی‌سابقه در پرندگان اهلی و وحشی شده است منجر به جهان گیری بعدی آنفلوانزا شود.
بر اساس گزارش های سازمان جهانی بهداشت، آنفلوانزای H5N1 از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ میلادی، سبب بیش از ۳۸۰ مورد ابتلای انسانی در کشورهای گوناگون از جمله آذربایجان، اندونزی، پاکستان، تایلند، ترکیه، جیبوتی، چین، عراق، کامبوج، مصر، میانمار، نیجریه و ویتنام و مرگ بیش از نیمی از آن ها و همچنین کشتار میلیون ها پرنده شده است.
پیدایش ویروس H5N1 در هنگ کنگ در ۱۹۹۷ میلادی که ۱۸ مورد ابتلای انسانی و 6 مورد مرگ داشت، ترس از همه گیری جهانی را به وجود آورد. شباهت‌هایی بین ویروس ۱۹۹۷ میلادی هنگ کنگ با آنفلوانزای اسپانیا که در سال ۱۹۱۸ میلادی سبب مرگ ۲۰ تا ۴۰ میلیون نفر شده بو،د پیدا شد.
در ۲۰۰۱ میلادی مقامات هنگ کنگ برای جلوگیری از پخش و شیوع آنفلوانزای H5N1 دستور کشتار دسته جمعی همه طیور منطقه را دادند. اگر چه این ویروس با ویروس 1997 میلادی متفاوت بود و به انسان منتقل نمی‌شد. خوشبختانه، اکثر ویروس های آنفلوانزای مرغی در انسان، قادر به تکثیر درحدّ بیماری زایی نیستند.
در خلال ۲۰۰۳ و اوایل ۲۰۰۴ میلادی، آنفلوانزای H5N1 در طیور ۸ کشور آسیایی (اندونزی، تایلند، چین، ژاپن، کامبوج، کره شمالی، لائوس و ویتنام) شیوع پیدا کرد که سبب تلفات و کشتار بیش از 100 میلیون قطعه پرنده در این کشورها شد.
در سال ۲۰۰۴ شیوع های کنترل شده ای در آسیا، در کشورهای اندونزی، تایلند، چین، روسیه، قزاقستان، کامبوج، مالزی، مغولستان و ویتنام مشاهده شد. عفونت آنفلوانزای H5N1 در ۲۰۰۵ میلادی در ترکیه و رومانی از طیور و در کرواسی از پرندگان وحشی مهاجر، گزارش شد.
موارد انسانی هم در کشورهای اندونزی، چین، تایلند، ژاپن، کامبوج و ویتنام گزارش شد. همچنین در اواخر سال ۲۰۰۵ میلادی اولین بار H5N1 در آفریقا (مصر) یافت شد. در ۲۰۰۶ میلادی، عفونت ویروس H5N1 در آفریقا، غرب اروپا، غرب آسیا و خاورمیانه در پرندگان وحشی، طیور، انسان و پستانداران ادامه یافت. در سه ماهه ابتدایی ۲۰۰۶، بیماری عمدتاً در طیور در کشورهای فلسطین اشغالی، افغانستان، ایران، پاکستان، فلسطین، عراق، لبنان، میانمار و هند گزارش شد.
در سال ۲۰۰۶، پنج کشور در خاورمیانه و آفریقا (آذربایجان، ترکیه، جیبوتی، عراق، مصر) ابتلا و مرگ و میر انسانی داشته اند که در همه موارد، ارتباط طیور و انسان مطرح بوده است.
بیشترین میزان مرگ و میر انسانی H5N1 تا سال ۲۰۰۶ مربوط به کشور اندونزی بوده است. در ۲۰۰۷ میلادی برخلاف سال های قبل، هیچ پرنده آبزی مثبت از نظر ویروس آنفلوانزا یافت نشد. بیماری در بنگلادش، برای اولین بار و در کویت در اوایل سال ۲۰۰۷ گزارش شد.
الگوی بیماری در کشورهای گوناگون متفاوت است. بالاترین میزان گزارش‌های همه گیری H5N1 در آسیا در زمستان ۲۰۰۳ تا 2004 میلادی بوده است. این الگوی زمستانی احتمالاً مربوط به بقای بهتر ویروس در آب و هوای سرد و افزایش جابه‌جایی و تجارت طیور در جشنواره زمستانی است.
موارد انسانی ثبت شده دیگری نیز در اثر عفونت با سایر زیرگونه های آنفلوانزا وجود دارد. در ۱۹۹۶ میلادی در انگلستان از زنی با ورم ملتحمه چشم، ویروس تحت حاد H7N7 جدا شد.
در خلال شیوع ویروس فوق حاد زیرگونه H7N7 در سال ۲۰۰۳ در طیور هلند، ۸۹ انسان مبتلا و یک نفر فوت شد. اکثر مبتلایان، ورم ملتحمه چشم داشتند. ویروس زیرگونه H7N2 در سال ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ در آمریکا و زیرگونه H7N3 در سال ۲۰۰۴ در کانادا هر دو مورد ابتلای انسانی داشته اند.
در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰، ویروس آنفلوانزای تحت حاد زیرگونه H9N2 در کشورهای آفریقای جنوبی، آلمان، آمریکا، ایتالیا، ایران، ایرلند، پاکستان، خاورمیانه، چین و کره در طیور تجاری گزارش شد که در سه مورد در سال ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ در چین از انسان جدا شده است.
ویروس از طریق تماس مستقیم پرنده حساس با پرنده بیمار یا تماس غیرمستقیم با مواد آلوده به ویروس منتقل می‌شود. پرندگان بیمار، ویروس را در بزاق، ترشحات بینی و مدفوع دفع می کنند.
ویروس آنفلوآنزای مرغی به صورت طبیعی، طیف وسیعی از پرندگان اهلی و وحشی به ویژه پرندگان آزادزی و آبزی را درگیر می‌کند، اما در پرندگان آزادزی، بیماری قابل تشخیصی ایجاد نمی کند.
ویروس آنفلوانزای مرغی همچنین موجب بیماری تنفسی در اسب، خوک، مینک، سیل و وال می شود. اخیراً گزارشی از آلودگی و انتقال گربه به گربه H5N1 نیز وجود داشته است. این فرضیه وجود دارد که شاید گربه نیز در انتقال H5N1 به انسان نقش داشته باشد.
گزارش موارد انتقال ویروس های آنفلوانزای خوک به انسان، بیشتر از آنفلوانزای مرغی به انسان بوده که علت آن تفاوت در ویژگی گیرنده‌های اپی تلیوم مجاری تنفسی است. ویروس آنفلوانزای مرغی به گیرنده‌های اِن – استیل نور آمینیک اسید آلفا ۲ و ۳ گالاکتوز بر روی سیالوالیگو ساکارید متصل می شود.
در صورتی که ویروس های آنفلوانزای خوکی و انسانی به گیرنده‌های ان – استیل نور آمینیک اسید آلفا ۲ و ۶ گالاکتوز بر روی سیالوالیگو ساکارید اتصال می‌یابند. اپی تلیوم تنفسی پرندگان، غالباً گیرنده های آلفا ۲ و ۳ و اپی تلیوم تنفسی انسان آلفا ۲ و ۶ را داراست.
به همین علت ویروس آنفلوانزای مرغی، قادر به تکثیر در حد بیماری زایی در انسان نیست. در اپی تلیوم تنفسی خوک هر دو گیرنده وجود دارد؛ بنابراین محل مناسبی برای عفونت هم زمان ویروس های پرندگان و پستانداران و اختلاط آن هاست که می‌تواند سبب ایجاد سویه های جدید با توانایی انتقال به انسان و سایر پستانداران شود.


این مقاله خوب بود؟ 4 2  

آمار ابتلا به آنفولانزای مرغی و مرگ و میر ناشی از آن EX

امتیاز: 3.3 از 6 رای

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


سوال پزشکی دارید؟

از طریق فرم زیر آن را از متخصصان بپرسید


توجه: پاسخگویی به سوال شما با پیامک اعلام می‌شود