ویروس آنفولانزای خوکی D

ویروس های آنفلوانزا از اعضای خانواده اُرتومیکسوویریده هستند و بر اساس پادگن های نوکلئوپروتئین و پروتئین ماتریکس به سه گونه آ، بی و سی تقسیم می شوند.
ویروس های آنفلوانزای آ بر اساس پادگن های سطحی هماگلوتینین و نورآمینیداز، به زیرگونه های زیادی تقسیم می شوند. ولی ویروس های آنفلوانزای نوع بی و سی تقسیم بندی زیرگونه ندارند.
ویروس های آنفلوانزای نوع آ و بی، سبب همه گیری های فصلی در زمستان می شوند و ویروس های آنفلوانزای نوع سی، فقط بیماری تنفسی خفیف ایجاد می کنند. ویروس آنفلوانزای نوع آ خوکی نوعی اُرتومیکسوویروس از گروه آنفلوانزای نوع ای با پادگن هماگلوتینین H1 و نورآمینیداز N1 (H1N1) و نیز H3N2 است. هماگلوتینین، قسمتی است که ویروس به کمک آن، به گیرنده های یاخته میزبان متصل می شود؛ در حالی که نورآمینیداز در آزادسازی ویروس از یاخته های عفونی بعد از تکثیر ویروس، نقش دارد.
پادتن های علیه پادگن هماگلوتینین مهم ترین نقش را در ایجاد ایمنی بر عهده دارند؛ در حالی که پادتن های ضد نورآمینیداز انتشار عفونت را محدود می کنند و سبب کاهش عفونت می شوند.
ویروس های آنفلوانزای بی و سی، از خوک جدا شده اند ولی سبب بیماری کلاسیک در خوک نمی شوند. این ویروس در محیط بیرون از یاخته، بیش از 2 هفته به جز در شرایط سرد، قادر به زندگی کردن نیست و به آسانی با ضدعفونی کننده ها، غیرفعال می شود.
شیوع بیماری در خوک ها، معمولاً در فصل پاییز و زمستان با شروع فصل سرد، اتفاق می افتد. ویروس در خوک های ناقل تا 3 ماه زنده می ماند و در زمان شیوع از جانوران سالم، قابل جداسازی است.
معرفی سویه های آنفلوانزای انسانی و پرندگان به خوک، نسبتاً متداول است؛ زیرا گیرنده های آلفا -2 و 3- گالاکتوز و آلفا -2 و 6- گالاکتوزِ متصل به سیالیک اسید که به ترتیب گیرنده های یاخته ای ویروس های آنفلوانزا در پرندگان و انسان هستند، هر دو در اپی تلیوم نای خوک حضور دارند.
از آنجا که خوک با سویه های انسانی و سویه های پرندگان آلوده می شود و بازآرایی ژن ها در آن اتفاق می افتد، در نقش میزبان حدواسط برای سویه های جدید مولد همه گیر و جهان گیر مطرح است.
ویروس های آنفلوانزای نوع آ در جمعیت خوک های جهان بومی هستند و سبب بیماری تنفسی حاد در آن ها، می شوند. اولین همه گیری در خوک ها هم زمان با جهان گیری سال 1918 میلادی در انسان روی داد. اخیراً سویه های خوکی در حال گردش، علاوه بر سویه H1N1 کلاسیک، شامل سویه های H1N1 پرندگان، سویه های H1N1 و H3N2 انسانی و بازآرایی میان این سویه هاست.
بررسی ها نشان داده اند که تغییر در زیرگونه H3N2 سریع تر از H1N1 رخ می دهد؛ در حالی که تغییرات در ویروس های آنفلوانزای بی، کندتر از زیرگونه های آنفلوانزای آ است. نسبت پایداری H3N2، H1N1 و ویروس های آنفلوانزای بی به ترتیب 0037/0، 0018/0 و 0013/0 نوکلئوتید جایگزین شده در هر سال است. نسبت پایداری ویروس آنفلوانزای آ در خوک و انسان مشابه یکدیگر ولی در پرنده کمتر از انسان و خوک است.


این مقاله خوب بود؟ 3 1  

ویروس آنفولانزای خوکی D

امتیاز: 3.8 از 4 رای

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


سوال پزشکی دارید؟

از طریق فرم زیر آن را از متخصصان بپرسید


توجه: پاسخگویی به سوال شما با پیامک اعلام می‌شود